Ogen die zich vullen met tranen,
gevoelens gaan als een achtbaan.
Alleen heb jij me hier laten staan,
mijn hart die het nog steeds niet wil beseffen,
maar mijn verstand die beter weet.
Ookal wil ik niet geloven dat je alles hebt gelogen,
en me gewoon hebt bedrogen,
moet ik je laten gaan,
en al onze momenten uit m'n gedachtens wissen.
Hm wat zal ik je missen,
je kusjes, je knuffels, de liefde die je gaf,
het ging zo goed, maar toen sloeg je linksaf.
Je liet me gewoon alleen achter,
gebroken, wenend, kapot.
Iedereen zegt dat ik beter verdien,
maar wat als ik het niet wil inzien?