Ik dacht altijd,
Ik ben de nummer één.
Maar in de tijd,
bleek dat niet gemeend.
Je liet me hier alleen,
Met pijn en verdriet.
Alleen om me heen,
En het doet je niets.
Dat het zo moest gaan,
dat je zo moest voelen.
Het is gedaan.
Maar je kon het niet anders bedoelen.
Je liet me stikken.
Je liet me.
Je liet me snikken.
Dit kan je niet opkrikken.
Je deed me pijn,
door me te verraden,
Het moest zo zijn,
je kunt me nu verlaten.
Want ik wil je niet meer zien,
ooit eens in de toekomst misschien.
Maar nu niet meer.
Want jij, jij deed me zeer.