We waren zulke beste vrienden.
Van kleins af aan.
Onze vriendschap werd sterker.
Tot je ziek werd. Je werd zwakker.
Ik verloor je.
Tranen overspoelden alles.
Mijn liefde voor jou
was groter dan voor anderen.
En nog steeds is 't zo.
Je bent uit 't oog, maar niet uit het hart.
Ik had je willen laten zien
dat ik er voor je kon zijn,
In goede en slechte tijden.
Helaas heb ik 't niet aan zien komen.
En ben ik je kwijtgeraakt
zonder dat ik 't wist.
Je werd ingeslapen.
Had ik eindelijk eens beste vriend,
die ik alles kon vertellen wat me dwars zat,
was je op een dag ineens weg.
Ik had geen afscheid kunnen nemen.
Daar heb ik nog 't meeste spijt van.
Dat ik niets had gezegd.
Het spijt me!
x ik hou van je.